We kijken naar de Olympische Spelen en zien een handjevol Nederlanders op de tribune zitten. “100, zegt de commentator? O, dat zijn precies alle ouders van de spelers in het veld”, rekent een medekijker gauw uit. Zeker weten doen we het natuurlijk niet maar er zijn in ieder geval veel ouders in Rio aanwezig om hun kroost te steunen.

Keerzijde medailles

In hetzelfde weekend dat Ranomi Kromowidjojo met lege handen uit het zwembad klimt, rijdt Elis Ligtlee op de wielerbaan naar haar trotse ouders op de tribune. Ze heeft net goud gehaald met keirin en wordt innig omhelsd. Zou haar moeder er net zoveel voor over gehad hebben als de moeder van Ranomi? Ik heb net een interview met Ranomi gelezen in het magazine Vrouw. En denk eraan hoe Netty Kromowidjojo nu met de keerzijde van Ranomi’s Olympische medailles wordt geconfronteerd.

0,12 seconde verschil

Na de hype van London in 2012 zie je nu de artikelen verschijnen over de problemen met de zwemsters, terwijl het bij de 50 meter om 0,12 seconde verschil ging tussen winnen en verliezen. Ik doe er nog langer over om met mijn ogen te knipperen…

Als moeder voel ik mee

Olympische Spelen

Elis Ligtlee omhelst haar moeder op de Olympische Spelen

Ik kijk bij het terugzien van de gouden race van Elis Ligtlee op NOS.nl ontroerd toe. Als moeder voel ik mee met die andere moeders duizenden kilometers verderop.  Maar ook met turntrainer Vincent Wevers die  met dochter Sanne een historische gouden medaille heeft behaald. Ook al is het niet altijd voor het oog van de camera, veel ouders hebben jarenlang gezorgd, gehaald, gebracht en ondersteund. En daar wordt niet altijd bij stil gestaan. Dan is het leuk om te zien dat een dochter naar haar ouders gaat in haar moment van triomf maar ook om te weten dat ze je nodig heeft om haar hart uit te storten als het even niet meezit.